Happy 2013 and Happy 2nd Anniversary to my Kahariang Akonilandiya

January 1, 2011 itinayo ang matayog na pututoy ng Kaharian ng Akonilandiya sa blog sphere  dalawang taon na pala ako nagsusulat ng kung anu-anong kwentong sheets. Mga sulatin na minsan kahit ako din mismo ay nalalabuan, nakokornihan at natatawa.

Bago lang sa akin ang talentong ito, kung ito man ay matatawag na talento. Kahit minsan noon ay hindi sumaglit sa isipan ko na matututo o mahihilig ako magsulat. Matututo bumuo ng mga fiction stories. Pansinin ang mga nasa paligid at bigyan kahulugan. Ito’y patunay talaga na ang mundo ay bilog, and speaking of bilog, dapat “belog” ang korek spelling niyan kapag ang mundo ang tinutukoy, dahil ang GLOBE ay BELOG, at ang BETLOG naman ay belog din, at pansin mo na may letter “T” sa BETLOG, sempre dahil ang letter “T” stands for TITI, kaya ang BETLOG ay TITI na GLOBE or TITI na BELOG, kaya BETLOG. Ganyan, mga ganyan shit ang pinagtataka ko minsan kung bakit ko naiisip, minsan natatawa nalang ako dahil hindi ko malaman kung magaling lang ako magdecode ng kung anu-ano o talaga lang malandi ako at nasobrahan sa betsin.

Sa loob ng dalawang taon pagsusulat ko, feeling ko oras ko na para magretire, halos wala na kasi akong maisip na topic. Maraming topic naman dyan na nagkalat kung saan, ang tinutukoy ko ay ‘yung mga topic na kaya kong isulat, kaya ng kaalaman ko o nang utak ko, kaya kong e-explain, at mga topic na kaya kung e-decode at bigyan ng kahulogan. Hindi porket isang blogger na ay kaya na niyang magsulat kahit anu o kahit tungkol saan. May mga linya din o expertise kumbaga ang bawat bloggers. Halimbawa, may blogger na magaling sa magpatawa, may magaling sa gumawa ng fiction stories, magaling sa kwento pang xerex stories at magaling sa kama. Nasa last ang kategorya ko, ata.

Masaya ang magkaroon ng blog, masaya dahil alam mong kahit papaano ay nailalabas mo ang saloobin mo at nakakarating sa mga sampung katao.

Hindi!

Hindi ko pa oras para magretire. Kutob ko marami pang nakatagong mga kalokohan sa utak ko na kailangan ko gilingin at mga naliligaw na guni-guni sa utak ko na kailangan ko hulihin. Ang kakailanganin ko lang gawin ay kung paano ko ‘yun mabubulabog. Sisikapin kong dagdagan ang mga masaSAYANG sulatin ko.

Hindi ko na ito pahahabain pa. Basta good luck to me, sana magkita-kita uli tayo sa 2014 or sa SOGO.

Wait, there’s more…

Happy New Year…Mag-ingat po tayo dahil napipredict ko na ang taon ito ay year of 123 people. Kaya ingat-ingat lagi baka ma-1, 2, 3 kayo.

HAPPY 2013.

Yehey Dalawang Taon na ang Akonilandiya!

Share

Mga ligaw na alaala

Ngayon umaga dahil sa walang internet dito sa office, napagtripan kong pasokin muna ang aking isipan at hinalugod ang bawat sulok ng akin diwa upang maghanap ng mga naliligaw na alaala ng nakaraan. Makaraan ang ilang minuto at maubos na rin ang aking kape, tapos humapdi na ang aking mata dahil sa pakikipagtitigan  sa cursor ng computer, ay may mga nahuli din ako sa wakas.

Ang dami palang naliligaw na alaala sa aking isipan, karamihan emoshit, pero ayaw ko hulihin 'yun, nakakakuryente kasi.

May mga nahuli nga akong alaala, pero may mga nasamang hindi dapat kasama. Mga alaalang dapat ako lang ang nakakaalam. Kaya pinili ko nalang ang mga alaalang puweding buksan sa mga taong mapanghusga, tulad ng mga alaalang kaya kong depensahan sa mga hindi makakaintindi at mga alaalang may kakayahan ang lahat na gawin din o may posibilidad na nagawa rin at nahigitan pa.

Naks!

Elementary. Isa sa kalokohan ko ay ang pumailalim sa intablado namin tuwing recess kong saan naglalaro ng Chinese garter ang karamihan sa mga kaklase kong babae at mga may potential na maging binabae. Gawa sa kahoy ang stage namin noon, kaya may mga butas ito dahil sa pinagdikit-dikit na mga tabla. Pumapasok ako sa ilalim ng stage hindi dahil para maghanap ng mga piso na nalalaglag don kundi para manilip ng panty ng mga klasmet kong babae o kung sino man nandon na tumatalon-talon, kasama ang kaibigang nakalimutan na ang pangalan. Wet este wait, ginagawa namin 'yun hindi dahil sa kamanyakan namin din, kundi ito'y dahil sa sex, charot, ito'y dahil sa teks at jolen. Mali ka din ulit, hindi kami don naghahanap ng teks at jolens.

Magbasa ka pa!

Nakikipagpustahan ako/kami sa mga kaklase kong lalaki na mahuhulaan ko ang kulay ng panty ng mga klasmet namin babae, ang tuso ko lang noh? Game naman sila, siyempre may nakatayang kayamanan ng isang bata, ang teks at jolens. Confident silang mananalo sa pag-aakalang napakaimposibleng mahulaan ko ang kulay ng panty ng mga klasmeyt namin. Pero isang malaking pagkakamali nila 'yun, ako si kaka sa ilalim ng kubo.

Pahirapan nga lang minsan makumbinsi ang hinulaan ko (kunwari) kung ano ang kulay ng kanyang panty na ipakita sa amin o sabihin man lang ang kulay para patunayan na mali o tama nga hula ko, pero dahil sa unnatural kong talento sa panghuhula, pinapakita din nila, hanggang sa may garter nga lang, basta lang medyo makita namin ang panty, masaya na kami. Maraming natutuwa sa pustahan namin na yun, kahit lagi sila talo sa akin, ayos lang.

Pero minsan....

"Ano, pustahan tayo ulit, mahuhulaan ko ang kulay ng panty ni kuwan?"

"sige, ano'ng kulay?"

"hahahaha, kulay dilaw, hahahaha"

"kuwan, kulay dilaw daw panty mo sabi ni Akoni"

Umiyak si kuwan na parang nakuwan, kaya ayun nag-sumbong kay titser. At doon nag-umpisa ang ALAMAT NG SERMON.

Indoor

High school na ata ako noon (nakuwento ko na ito dati, pero wala lang, gusto ko lang ulitin para sa kapakanan ng mga hindi pa nakabasa), may mga kamag anak kaming mga babae na nakikitira sa amin dahil nag-aaral sila sa malapit na school sa amin bahay. Sa tuwing may bisita silang mga lalaki (hindi ko alam that time na umaakyat pala ng ligaw ang tawag don), ay nabubuwesit ako. Dahil uutosan nila akong bumili ng biskwet at soft drinks o tang, tapos ililipat nila ang channel. Napuputol tuloy ang panonood ko ng cartoons.

Ang ginagawa ko kapag natunogan kong bibisita uli sila, ay iihian ko ang juice na iinomin nila. Sabi ko nga, ninja ako, kaya minsan kahit bagong timpla palang nila ang tang ay nagagawaan ko ng paraan para lang malagyan ng ihi ang inomin nila.

Outdoor

Isang araw may ginawang duyan ang mga kalaro ko, gusto ko makilaro sa kanila, kaso ang dadamot ng mga puta. Pinagdadamot nila at iniinggit ako sa duyan nilang gawa sa sako ng bigas. Kinabukasan nagkakagulo ang mga bata sa may duyan, umiiyak ang may-ari. 'yung iba, nagugulohan kung paano nagkaroon ng sandamakmak na tae sa duyan nila, ako naman ay nagugulohan ang isip kung ano ang kinain ko at ganun nalang kadami at kalusaw ang nate ko.

At doon nag-umpisa ang ALAMAT NG LINTEK LANG ANG WALANG GANTI.

v

v

v

v

High school ulit, 3rd year, unang pasok at first subject, excited ako. Natutuwa ako dahil ang ganda ng titser namin, ang ganda talaga niya. Unang kita ko palang sa kanya ay lumukso na ang lalamonan ko ng dahan-dahan pataas at pababa at tumibok ang pulso ng palad ko. Parang ganito ako, "Wow ang ganda ni titseeeerrrrr, kailangan magpa-impress ako para magustohan".

Nasa kalagitnaan na siya ng kanyang pagtuturo at ako naman ay nasa kalagitnaan ng pagpapatansya sa kanya, nang biglang magtanong, tandang tanda ko pa ang tanong niya hanggang sa ngayon, "Bakit hindi mapuntahan ng mga tao ang planetang MARS?" Tanong niya sabay ikot ang kanyang mga mata sa amin, naghahanap ng sasagot. Ang bilog ng kanyang mga mata, wow pare parang anime eyes, ang kyut, kung sa isda ang sarap sipsipin lalo na kung sinabawan ang pagkakaluto, malaki at makatas.

Nagtaasan ang mga kamay, umingay ang klase. May mga nagbigay ng sagot kahit hindi tinuturo ni titser kong maganda. May sumagot ng dahil mainit titser, dahil may mga alien, dahil may sumpa, dahil walang oxygen, dahil walang gravity, at kung anu-ano pang hindi ko na matandaan. Matatapos na sila at hindi pa ako nakakabigay ng sagot kay titser maganda, kailangan kong sumagot ng kakaiba at pang scientist na idea, yung tipong kapag narinig niya ay kukurotin ang ilong ko at hihimasin ang aking pisngi sabay sasabihing "Ang kyut-kyut mo at ang talino mo pa, pakiss nga." at ako naman ay magkakaorgasm na ora mismo sa kinauupoan ko.

*Taas ang kanang kamay*

..........DAHIL PUNONG PUNO NG KANIN MA'AM!!

Natigil ang lahat, hinanap nila kung kanino ang malahiganteng dwendeng (meron ba nun?) boses na 'yun. Nakatingin sila sa akin, nakangiti ako, nagugulohan din sa nangyari sa akin at iniisip kung bakit 'yun ang naisagot ko. Napalingon ako kay titser maganda, wala na, bakas na sa mukha niya ang pagkabadtrip. Ang kagandahan ng kanyang mukha ay naging parang mukha ng babaeng hindi nagkaregla ng tatlong buwan, parang mukha ng babaeng mayaman na walang pang shopping, at parang mukha ng babaeng kapitbahay namin.

At don nagsimula ang ALAMAT NG SABON.

....UY, haba na masyado, nakawala na rin ibang ligaw na alaala na mga nahuli ko. Next time nalang ulit, sana makarami pa ako ng mga mahuhuling ligaw na alaala ng nakaraan.

Hanggang sa muli mga kalandian!!!

Share

Akoni's Day

Parang poster lang ng isang pelikula

Isang taon na akong ama. Kung ere-rate ko ang sarili ko bilang ama from 1 to 10, siguro napakataas na grado makukuha ko, napakataas na 1 (uno), sintaas ng poste ng meralco. Hanggang dyan lang ang kaya kong sikmurain na ibigay sa aking sarili. Hindi ko kasi nagagampananan ang pagiging isang ama dahil sa situation ko bilang isang OFW. Naalagaan ko siya pero mahigit isang buwan lang, kaya don ko lang binase ang grado ko.

Hanggang ngayon ay parang naamoy ko parin ang amoy niya, naririnig ang iyak niya tuwing nagugutom siya, nararamdaman ang lambot ng balat niya, at nalalasahan (?) ang sarap na pakiramdam na mayroon kang anak.

August 5 siya sinilang, August 6 ko siya unang nahagkan at nahalikan. Punong puno ako noon ng kaligayahan, parang kinukuryente ang buong kalamnan ko dahil sa sobrang ligaya na nadarama. Ngayon, hanggang sa cam ko nalang siya nakikita, lungkot ang nararamdaman ko sa tuwing pinagmamasdan ko siya, dahil hindi ko man lang masabayan ang mga tawa at ngiti niya. Kaba at inggit ang nararamdaman ko sa tuwing nagpapakitang gilas siya, dahil hindi ako sigurado kung para sa akin ‘yun. Naiiyak me!

Alam ko, hindi habang panahon ay ganito nalang situation namin. May paraan para magkasama kami, ayaw ko isugal ang pagmamahal niya para lang sa kanyang kinabukasan. Ang pagmamahal kapag walang malakas na foundation, madaling magiba o madaling mawasak, mas mahirap ‘yun buoin. Kung dito lang ako, walang mabubuong malakas na foundation sa amin dalawa, lalo na sa parte niya.

Ang kinabukasan, mas madaling umpisahan at mahanapan ng paraan 'yun. Oo, pinipili ko ang pagmamahal niya sa akin kesa magandang buhay na maibibigay ko. Aanhin ko ‘yun, kung paglaki naman niya ay malayo  ang loob niya sa akin, hindi niya ako mahal o kunti lang? Hindi rin yun maganda para sa isang anak, ang hindi malapit sa kanyang ama o malayo ang loob niya sa kanyang mga magulang. Kahit mapasakanya pa ang kalahati ng buwan, kung nakikita naman sa kanya ng mga tao na malayo ang loob niya sa kanyang mga magulang, wala din silbi ‘yun.

Ang pagmamahal sa magulang ay hindi kayang tumbasan ng kahit na anong bagay dito sa mundo at sa Japan, kaya hindi ko kayang isakripisyo ‘yun para lang sa kinabukasan niya na hindi naman ako ang may control. Kung puno ka ng pagmamahal sa parents mo, mismong magandang kinabukasan ang lalapit sa’yo. It’s all about love guys, it’s all about love para magkaroon ng maraming blessings.

To you Akoni,

Siyempre, hindi mo ito mababasa. Wala lang, trip ko lang na kunwari ay magsusulat ng mesahe para sa'yo. Ano ba sasabihin ko sayo? Hindi ko alam, dahil mahigit sampung buwan na kitang hindi nakakapiling, kaya wala akong alam, wala akong alam sayo. Ni-hindi ko nga alam kung ano mga paborito mong kinakain, hindi ko nga alam kung ano hitsura mo kapag natutulog ka o pagkagising mo, hindi ko nga alam kung ano na amoy ng tae at ihi mo, hindi ko nga alam kung paano ka mainis o magalit at umiyak, basta kung anu-ano nalang ang hindi ko alam sa'yo, ang tangin alam ko lang sa'yo ay anak ka ng nanay mo at anak kita!

Oo, nasasaktan ako ng sobra sa tuwing naiisip ko ang lahat ng iyan. Mahirap, hindi ko naman puweding sabihin sayo na wala akong choice kaya ako nandito eh, dahil hindi ko pa sinusubokan na manatili dyan sa tabi mo, hindi ko sinusubokan ang kapalaran ko dyan, kaya hindi ko puweding idahilan sayo na kaya ako nandito ay dahil wala akong choice.

Pero, pero, pero, humihingi muna ako ng kunting panahon habang hindi ka pa natututong maghanap ng kalinga ng magulang, dito muna ako pasamantala ah. Saglit lang, mga 3 taon pa siguro. :)

Basta pangako ko sa'yo, ako ang unang maghahatid at susundo sa'yo sa paaralan. Asahan mong ako ang aattend sa mga PTA meeting mo. Ako ang magsasabit sa'yo ng medalya, ayy teka isama natin si Mama mo baka magtampo, hehehe. Kami ang magsasabit sa'yo ng una mong medalya o kahit na anong medal pa yan, kahit loyalty medal pa 'yan.

Ano, greet na ba kita ng Happy birthday?

Huwag muna, unang greet natin ang mama mo na siyang naghirap sa'yo ng lubosan, naghirap dahil sa pagmamahal sa'yo. 

Happy Mother's day to you my Heaven. Ngayon 'yung araw na naging mother ka, kaya araw mo ngayon, sana'y mahalin ka ng lubosan ni Akoni, makita ko lang 'yun, ganap na akong tatay. Siyempre ako din, happy father's day to me. Ngayon 'yung araw na naging ganap na akong ama, kaya salamat sa inyo my heaven.

Oh ito na, greet na kita. HAPPY BIRTHDAY MY LIL AKONI!

Salamat pala sa nag-sponsor ng cake, umiiyak kanina si heaven dahil sa'yo, dahil sa sobrang tuwa. Maraming maraming salamat. Mahal ka namin.

Share

Mema Post Lang.

Dumating na yung oras na hirap na ako makaisip ng ikukwento dito sa blog ko, limitado lang kasi ang mga nangyayari sa akin dito sa gitnang silangan, walang happenings, walang kwento, “Same day, same shit”.

Nung June 4 tumaya ako sa lottery, malapit na kasi ang b-day ko that time kaya nagbakasakali ako na baka makatsamba o swertehin ako, pero talo ako ng isang numero, muntik na ako swertehin. Sadyang kupal talaga ako sa mga ganyan shit, hindi talaga ako yayaman ng madalian, kailangan kong magsipag at tiyaga o maging politician.

June 6, nagtrip to heaven ako, pumunta ako sa akin heaven para magcelebrate ng aking kaarawan in advance. FYI, pareho kaming OFW ng anak ng biyanan ko pero magkaiba kami ng work place, 7 hours ang biyahe papunta sa kanya, kaya minsan bawas appetite ako pagkadating sa kanya, bawas appetite, bawas rounds.

June 7, magpapalagay sana ako ng brace sa tukmol kong mga ngipin, pero nakalimuntan ng anak ng biyanan ko ang bracket na ikakabit sana sa akin. Mahal ang babayaran mo kasi kapag sagot ng clinic ang bracket, kaya bumili nalang kami sa labas. Dahil hindi rin matutuloy ang pagpapakabit ko ng gate sa mga ngipin ko, nagpalinis nalang ako at nagpabunot, mas lalong bumango now ang aking hininga, lalong lumakas ang loob ko na makipagdilaan sa iba, joke lang ng kaunti.

June 9, 6:00 am na ako dumating ng bahay galing sa lugar ng anak ng biyanan ko, naligo at pumasok na sa trabaho. Halos wala akong tulog, hirap naman kasi matulog ng nakaupo lang sa bus, kaya pinagpistahan ako ng antok sa trabaho ko, ginahasa at nilapastangan ako. Pagkadating ko galing trabaho, bago me matulog ay naisipan ko magpakain bilang pagsunod sa nakasanayan natin tradition tuwing kaarawan, nagbigay ako ng pera sa mga kasamahan ko at sinabihan na bahala na sila bumili ng lulutoin nila. Pagkagising ko, spaghetti ang handa nila, maanghang ang putangina.

Makalipas ang June 10, sumunod ang June 11, hanggang sa nag June 12 at ito ako ngayon, inipon ang highlights ng nangyari sa akin sa loob ng June 4 to June 12.

Hindi ba, walang silbi?

11:21 am na dito, punta na ako ng cafeteria.

Share

Kwentotan 2

Sa pagpapalutoy ng kwentotan.....Sana masarapan kayo.

Sa isang beach pinagdaos ang one day survival na sinasabi nilang NO BODY CONTACT…….

Pagdating namin sa lugar, nakaramdam na ako ng kaba, lalo na nung magsidatingan ang ibang membro galing sa ibang chapters. “No body contact, no body contact, no body contact” ‘yan ang pinapaikot-ikot ko sa aking isipan.

Naghanda muna sila ng mga gamit sa cottage na nirentahan namin. Biglang may bumulong sa akin, “Halika ka muna, samahan mo ko” Bulong niya, napatawag ako sa akin nanay dahil ‘yung bumulong sa akin ay mukhang adik, tangena, kataposan ko na ata.

Nagpasama siya sa town, pumunta kasi sa isang sugalan. Ang baho ng lugar, amoy alak, amoy sigarilyo at amoy taong mabantot, tangina, may naglalaro ng baraha, billiards, at dart, lahat may pustahan. Kinabahan ang murang utak ko, may mga ilang taong kinausap lang dun tapos bumaba na kami at pinakain ako ng isang buong manok, ayy putangina kako mabait naman pala ang hayop na ito.

"Pakabusog ka, kakailanganin mo ang lakas mamaya". Sabi niya sabay ngisi, na ikinakaba ko, pero mas malakas ang tama ng litson manok kesa sinabi niya, WHO CARES?!! masarap ang manok, BOOM!!

Medyo madilim na nung makabalik kami, at muntik na akong magkaalmuranas sa talim ng titig sa akin ng ibang membro.

Bakit daw umalis ako nang walang paalam, kahit man lang sa coordinator ng batch namin?

P-A-T-A-Y!

“Master, sinama ako ni Master adik” Pagrarason ko.

Naramdaman kong medyo nagkaroon ng tension sa pagitan ng president namin at ni Mr. Adik, medyo malayo kami sa kanila, pero may kalakasan ata ang signal ng aking taenga dahil may nasasagap ako sa bangayan nila. Bakit daw ako sinama sa labas at hiniwalay sa mga aka-batch ko, alam naman daw niyang bawal ‘yun dahil nasa labas kami ng campus, kung may mangyari sa amin, lagot daw sila, wow concerned si Mr. President. Pero siyempre, si Master Adik sumasagot din, nagdadahilan din na wala naman daw nangyari sa akin at ano pa ang pinuputok ng butchi niya, ano nga pala ang butchi?

Ilan sandali ay pinuntahan na kami, na nakahilera lang kami sa ilalim ng puno ng niyog. “Umpisahan na” Narinig kong utos ng M.I. (Master Initiator) namin. Lumapit ang lahat ng membro, yung iba lasing na.

P-A-T-A-Y!

“Magpakilala kayo” Pasigaw na ang mga salita niya, tangina, no body contact nga, sindakan lang ata ito, yun nasa isip ko, kung ganun lang, kaya ko, hindi ako mamamatay sa sindak, ano ako, si Barbara?

Unang nag-step forward ang coordinator ng batch namin, “Ako si kdjasdkafwe@#$%kds” WAPAK!!! Hindi ko na naitindihan ang sumunod sa “Ako si” dahil isang malakas na sampal ang narinig ko. Putangina, body contact ‘yun ah, sigaw ng isip ko. Nakayuko ang ulo namin, kaya mga paa lang nila nakikita ko. Naririnig kong nagtawanan nalang ang mga putangina sa pagsampal sa kasama ko.

Hindi ko alam kung matatae o maiihi ako nung yung katabi ko na ang sampalin ng isa sa kanila, step-forward-chin-up “Ako si ngakgakjdalfds” WAPAK!!! “Ano pakialam ko!!” sagot ng sumampal sa kanya at laugh trip naman ang lahat.

Oh GOD why? Turn ko na….

Share

'tol tinatamad ako, kuwentotan tayo.

January 1, 2011 ang unang poste ko ng blog dito sa blog site ko, mahigit isang taon na pala. Akala ko nun madali lang magblog, tsss, naalala ko pa nun, araw-araw talaga ako nagsusulat ng blog, araw-araw may bagong post ako, lagi ako excited, haha. Ang yabang ko nun sa sarili ko, “Hak, may sarili akong blog, hahaha, suckers!!!!!!!!”

Namiss ko ‘yung magblog ng ganito, yung wala kang certain topic, ‘yung basta nalang ititipa ng mga daliri mo ang mga pumapasok sa isip mo, parang random shit lang ang tema.

Tanda-tanda ko pa nun, Gentle-devil pa nun ang url ko, medyo hinango sa totoong pagkatao ko…. NOON. Hindi ko na maalala kung kailan naging Akonilandiya itong blog ko, basta gentle devil pa nun.

Gentleman ako pagdating sa isang relasyon sabi nila, pero pilyo sabi din nila. Binigay lang sa akin ‘yan eh, may nagbansag sa akin niyan. Sabi niya, “Alam mo Akoni (not my real name), napaka-gentle mo, as in, sweet, mapagmahal at ang pogi mo kaso sobrang pilyo mo, may pagka-devil ka rin eh, hahaha” Sabi niya sabay himas dito sa akin baba, ‘yung baba na chin ang tinutukoy ko ah, hindi ‘yun sa akin baba na iniisip mo, pagkatapos na ‘yun. Hindi din ‘yun ang saktong sinabi niya sa akin, kaya dinagdag ko lang yung salitang pogi.

Ano pa?

Aah!!!

Bigla kong naalala, lagi ako napagkakamalan babae, yes, ang malanding si Akoni ay ilang beses nang napagkamalan babae. Bumalik lang ulit sa isip ko nung si Gasoline dude at yung iba pa na hindi ko na maalala, na akala daw nila ay babae ako, kung hindi pa ako nun na featured sa damuhan ni bino ay hindi nila malalaman na babae din ang gusto ko, na kaya ko rin bumiyak ng.....aauuhhhmmm, buko ng niyog.

Hindi na ako nagulat sa mga comment nila na, “Lalake pala si Akoni?” Dahil kahit nung nasa college ako ay napagkamalan din akong babae, dahil na-rape ako, tsarot!

Loner ako noon sa college, gusto ko ng happenings, namimiss ko ang barkada, pero dahil nga sa hindi parepareho ang kinuha namin kurso, nagkahiwa-hiwalay kami, kaya parang hindi ko tuloy nai-enjoy noon ang college life ko.

*Pause*

Teka, ano na?

Aah!!

Isang gabi, habang papunta na ako sa terminal ng mga jeep para umuwi, bigla kong naalala, “Shit na may mani at malunggay, wala pala akong pamasahe”, natulero ako, gabi na kasi noon eh, mga alas sais na or mag-aalasain na. Eh ang layo ng school namin sa town, mga 15 minutes ang biyahe at 2 minutes kung magpapakamatay ang driver.

Parating na ako noon sa sakayan, kaya bumalik muna ako sa campus, naghanap ng kakilala na puweding mahingian ng pamasahe, LOL. Sa aking paglalakad, iniisa-isa ko ang mga students na dumadaan, pero wala talaga akong kakilala, hanggang sa may nakita akong isang grupo na nagpupulong sa isang park, isang fraternity park.

Napaputangina ako sa tuwa dahil may kakilala ako sa kanila, si Day sleeper. Kababata ko siya at day sleeper ang tawag namin, dahil kahit lumalangoy sa lake ay nakakatulog ang putangina, kahit anong oras ay humihiwalay ang kaluluwa niya ng ganun-ganun lang. Balita ko may asawa na daw ngayon ‘yun, natawa ako nung malaman ko, naisip ko kasi paano kaya kung habang nagseseks sila eh makatulog nalang bigla sa ibabaw ng babae, hahahahaha. Hindi ko alam sa gagong iyon, hindi ko alam kung sakit ba yun o talagang masarap lang lagi ang tulog niya.

Saan na tayo??

Aah!!

Nakita ko si Day sleeper, tinawag ko, pero ang gago ako pa ang tinawag, pinuntahan ko at ang sabi, attend muna daw kami ng orientation. Nagulat ako ate charo, kasi fraternity 'yun eh, namamalo ang mga tao don. Pero sabi naman ni Day sleeper, “NO BODY CONTACT” daw sila, hindi daw sila fraternity dahil intercollegiate sila, sumusunod daw sila sa batas na anti-hazing law.

Siya na ang nag-orient sa akin, pinabasa din niya sa akin yung purpose ng grupo, maganda naman, siyempre lahat ng grupo sa mga skwelahan ay lahat maganda ang purpose nila. Sa  madaling salita, na-convinced ako ng loko. Nag-worried ako sa studies ko, pero sabi niya, one day survival daw, na-convinced niya ako ulit, dahil hindi ko na pala kailangan magserbisyo tulad ng mga sa ibang fraternity, isang araw lang, may grupo na ako.

"Teka, ano palangan ng grupo?" tanong ko kay day sleeper.

"ALCOTHANS" Sagot niya sa mahinang boses kaya medyo hindi ko nagets.

"Ha? Anong KANTOTANS?" Natatawang sagot ko naman.

"ALCOTHANS bugok, ALPHA COSINE THETA." Paglilinaw niya.

At dahil sa matinding pangangailangan ko ng pamasahe, wala akong nagawa kundi makinig sa pambobola ng mga membro na wala daw body contact.

6 kami sa batch namin, tatlong babae, dalawang lalaki at isang tagilid na lalaki. Pagkatapos nila kaming alilain ng ilang araw, dumating na ang araw ng survival. TENGENE!

Sa isang beach pinagdaos ang one day survival na sinasabi nilang no body contact at tinamad na ako...sorry kung umabot ka dito, itutuloy nalang. THANK YOU din sa pagbabasa. 

Share

Mahal na araw at araw ng mga puso

"Mahal na araw"

May sarili akong mahal na araw, ito yung araw na naging payapa ang aking isipan at puso, na ikinatuwa ng aking puson at…..auhhmmm...basta, ito din ‘yung araw na hindi lang ang mga tao ang naging saksi sa kaligayahan ko kundi pati mga anghel at ibat ibang nilalang na hindi nakikita ng mga mata. Ito yung araw na natapos gawin ng mga anghel ang palasyo namin sa paraiso. Ang araw na ito ay nung April 25, 2010, ang araw na nag-isang katawan kami ni Heaven.

Makalipas ang 17,544 na oras, 1,052,640 na minuto, at 63,158,400 na segundo na naging saksi ang mga araw at mga buwan pati ang dalawang taon sa pagmamahalan namin ay patuloy parin matatag ang hiwaga ng pag-ibig sa amin dalawa. Inaamin kong may mga pagbabagong nangyari at alam kong may  mga mangyayari pang mga pagbabago sa amin dalawa ni Heaven, pero isa lang ang hindi magagalaw ng panahon sa amin dalawa, ito ay ang dugo ng pag-ibig na nananalaytay sa aming dugo, at habang buhay ito iikot sa amin mga ugat.

"Araw ng mga puso"

Kung ang April 25 ay mahal na araw, ang November 6 naman ay ang araw ng mga puso para sa amin. Hindi ko kilala si Valentine, kaya wala akong pakialam sa February 14 niya, sa kanya lang ‘yon at sa mga taong nananampalataya sa kanyang pag-ibig. May sarili akong pag-ibig at ito’y tunay at wagas din sa paraan alam ko. Kung may ginawa siyang sakripisyo para sa pag-ibig niya, ganun din ako, may mga ginagawang sakripisyo para sa akin pag-ibig.

Isa lang naman ang connect namin sa isa't isa eh, ang nagmahal ng wagas, dakila at tunay. Parehas lang kami, at dahil dyan, I declared that November 6, 2009 is Akoni's Day, charot, ang araw na naging girlfriend ko si Heaven. Ito ang araw na inialay ko sa kanya ang aking pusong suwail at sugatan para paghilomin at paamoin, ito ‘yung araw na tumigil na sa kahahanap ang aking puso sa tunay na pag-ibig dahil natagpuan na niya ito, ito ‘yung araw na umayos  na ang aking isipan, at ito din ‘yung araw na tumahimik pasamantala ang imperyo, bwahahaha este hahaha joke.


dafuq did I just say?

Share

Patawad

Lahat tayo ay may parte sa kanyang nakaraan
na pilit at gustong makalimutan
parang may sarili na itong kagawaran sa atin pagkatao
na paulit-ulit pinagsisisihan
minsan pinagbabayaran ng matagal.

Tayong lahat ay may mga karanasan na pilit tinatakasan
Pilit ikinukbli sa munting pitak ng ating pagkatao
Karanasang ‘di lubos maisip kung bakit pinagdaanan
Kasalanang paulit ulit na pinagsisihan ng matagal.

Maniwala ka kapag sinabi kong naging masamang lalaki ako
Masamang lalaki na ang pag-ibig ay pinaglalaruan.
Larawan ako ng isang lalaki na kung magmahal ay pilit
Mukhang anghel subalit halimaw sa pag-ibig.

Sa dami ng aking napaibig hindi na mabilang sa daliri
Mga pag-ibig na nasayang lamang dahil sa katakawan sa laman.
Pag-ibig na kunwari pero maraming bumigay sa aking mga ngiti
Kaya naman ang luha nila’y pagkatapos ay puede mo ng paglanguyan.

Ang hinuha ko noon ay ako’y isang tunay na lalaki
Kapag iba’t ibang babae ang kasama ko sa kalye
Tatlumpong babae na minamahal sa una at pinasaya
Parang nagpapalit lang ng damit sabi ng iba.

Wala akong pakialam kung may masasaktan
Mahalaga ay agos ng ligaya ng aking puso hanggang puson
Masaya…yan ang madalas kong nasasambit
Para akong saranggola sa himpapawid na nagpapatianod sa duyan ng hangin.

Bayani kung ako’y ituring ng mga kaibigan kong lalaki

Iniidolo at ipinagmamayabang dahil ang isang tulad ko ay pambihira lamang
Maliit daw na parang uri ng kulisap sa damuhan na matindi ang kamandag
Mga diskarte ay hindi mo daw makikita at mababasa kahit saang silid-aklatan.

Parang galunggong na kumakawala sa lambat ng mangingisda

Parang isang kulisap na aandap andap ang aking gunita
Parang isang maligno ang nagpaalala sa akin
Parang mga panitikan ang aking kasalanan na dapat isa isahin at bigyan ng linaw.

Tuwing sumasagi sa aking balintataw ang nakaraan

Mga makasalanang pag-ibig na nagpapabagabag ng aking katinuan
Ako’y parang nilalamon ng aking konsensya na di ko kayang sumbatan
Sapagkat ang tanging hiling ko lamang ay marinig ang salitang kapatawaran.

PATAWAD!

 ************************

Lahok para sa "Bagsik ng panitikan" contest ng damuhan ni Bino. SALI NAAAAAAA!

Share

PampaEpal

Greeting earthlings…

Break muna ako sa drama, hindi na kaya ng lakas ng dibdib at tibay ng aking mga mata. Sapat na siguro ang mga nailabas ko, na sa totoo lang ay malaki naman ang naitulong sa akin kahit hirap ako sa pagkukwento.

Kaya ngayon, officially back na naman sa mga kalokohan at mga guni-guni ang Akonilandiya. Mahirap na kapag tumagal ang drama baka makalimutan ko na ang pagka-corny ko o baka mawala ako sa sarili, ang hirap pa naman hanapin ang sarili.

Para sa araw na ito, umpisahan natin sa isang kalokohang kakayahan. May kakaiba akong kayang gawin na baka ako lang ata ang gumagawa nito sa buong students ng pilipinas, charot. Nagsimula ito nung sa college, naiinggit ako nun sa mga lalake na magagaling maggitara, lalo na 'yung mga may banda. Putek lang kasi, dami nilang chicks, dami nilang napapabilib, at madami silang friends na chicks, alam ninyo 'yun guys?

Isa ako sa nagtulog-tulogan nun habang abala ang lahat sa paghakot ng talento na pinamimigay ng Diyos, kaya ni-isa wala akong nakuha, “nga-nga ako” ika nga sa Eat Bulaga. Buti nalang may nakuha akong kunting diskarte, mga kalokohan at kakulitan.

Ang tatlong yan ang naging sandata ko nung nagbibinata ako para makadiskarte sa mga chicks, oo hindi pa ako nun malandi, kaya tatlo lang nun, ngayon apat na.

Hindi ako nagpapahuli sa mga papable guys nun na may talentong ginagigiliwan ng mga babae. Kaya may naisip din akong kakayahan na naging pampaepal ko sa mga chicks, panoorin ninyo muna....

Ano nalabuan ka?

Mga ganyan talento lang ang kaya kong gawin, 'yung mga hindi ginagawa ng mga normal na tao, LOL. Una kong sinubukan 'yan nung may makatabi akong grupo ng mga chicks sa library namin, siyempre, lalake eh tapos nagbibinata, kailangan mag-pa-impress move kapag may chick sa tabi, diba? Automatic 'yun. So ang ginawa ko, nagsulat ako ng pabaliktad, kinopya ko yung laman ng libro kahit hindi ko naman kailangan.

Ayun effective, ilang sandali pa ay narinig ko na silang nagbubulongan, "Tingnan ninyo siya magsulat oh...kakaiba, baliktad, at parang normal lang sa kanya, ang galing." Ganun.

Mula nun, tuwing nakakasalubong ko sila sa library namin, binabati nila ako ng "uyy si baliktad magsulat oh.." Hanggang sa naging friends ko sila, and the rest is history. #AlamNa

Note: Kung hindi nagana ang video sa chrome, Mozilla Fire Fox ang gamitin. Kung ayaw parin, ewan ko sa'yo. Bukas na rin ang comment box. I miss you guys, charot!LOL

Share

My BIG time kuwento

Dear friends and readers (Naks),

Una sa lahat, gusto ko muna kayo kamustahin, kamusta na kayo? Kumakain ba kayo ng sapat at sa saktong oras? Mga love life ninyo, makulay parin ba o madugo parin? Kahit ano man ang situation ninyo ngayon, hangad ko ang tagumpay at kaligayahan ninyo sa buhay. Ganyan ko kayo kamahal mga hindot kayo!! LOL.

Ilan araw na ang nakakaraan at ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob para magtipa uli ng blog at ibahagi sa inyo, o sabihin ko nalang na para ilabas ang kalungkotan ilang araw nang umiikot sa akin damdamin. Tama, si Akoni ay katulad na ninyong mga normal na tao na nakakaramdam din ng kalungkotan.

Lagi ko nun nasasabi sa sarili ko at naitatanong kung bakit hindi ako marunong malungkot. Totoo yan, kahit ano talaga ang maging problema ko nun, hindi ako naaapektohan ng BIG time, hina-handle ko na parang normal lang, ganun. Ewan, hirap ako ipaliwanag pero sana ay naitindihan ninyo.

Pero nung February 21, 2012, araw ng Martes, alas 4:25 ng hapon, put a henna naiiyak na naman ako ngayon.

Namatay ang nanay ko.

Kung matagal na kitang ka-blog o basahero, I am sure nagulat ka at nalabuan ka sa sinabi ko, at alam kong marami kang katanongan ngayon. Kaya para sa mga nalabuan at nagulat, email ninyo nalang ako dito mhabib69x@gmail.com para maipaliwanag ko sa inyo ang lahat ng maayos. Oo, may ganyan akong arte.

Kung ang tatay ko ay tinuruan akong tumayo sa sarili kong mga paa, ang nanay ko naman ay binigyan ako ng pakpak para lumipad at abotin ang aking mga pangarap. Siya ang nagsilbing pakpak ko, naabot ko ang taas dahil sa kanya. I am so proud of her at mahal na mahal ko siya.

Pero ngayon wala na siya, pakiramdam ko ay nawalan narin ako ng pakpak. Hanggang ngayon ay parang manhid parin ang katawan ko, hindi ko parin maramdaman ang sarili ko, para akong naliligaw. Kung may naliligaw na kaluluwa, siguro mayroon din naliligaw na damdamin at yung ang nararamdaman ko ngayon.

Napakasakit ito bilang isang OFW, dahil wala akong magawa, ni-hindi ko man lang nasilayan ang katawan niya bago ihatid sa kanyang huling hantongan. Pero may parte sa akin katawan na parang nagsasabi na ayos lang na hindi ko nakita ang walang buhay niyang katawan, dahil ang mananatili sa isip/alala at puso ko ay ang buhay niyang katawan.

This is madness, hanggang dito nalang. Baka magtsunami dito ng luha sa opisina ko.

Salamat sa aking mga kaibigan na nakiramay, ramdam ko kayo. Salamat sa pinakamamahal kong asawa, dahil kung hindi dahil sa'yo baka nasa pinas na ako ngayon at tumatawang mag-isa sa isang sulok dahil tinakasan na ng bait. Nawalan man ang pinakamamahal kong nanay, nandyan parin naman kayo ni Lil Akoni na magsisilbing bagong pakpak ko para ituloy ang aking lipad, at nandyan parin ang tatay ko na nanatiling nagbibigay suporta sa aking mga paa, at nag-bibigay inspiration sa akin upang maging mabuting ama at asawa at malandi, joke yung malandi. Alam kong lumisan ang nanay na panatag ang kanyang kalooban dahil alam niyang nasa mabuting kamay na ako sa katauhan mo aking Heaven.

Hanggang dito nalang muna ate Charo, hanggang sa susunod na dramahan ulet. Baka sa susunod hindi na ito "Mga kalokohan at guni-guning ligaw" magiging "Drama-rama sa Akonilandiya." na.

Share

Namimiss kita, pero hindi ako magbabalik sa'yo.

Minsan tayo'y naging malapit sa isa't-isa, 

naging karamay sa malamig at malibog na gabi.

Mahigit sampung taon nagkasama, 

naging saksi sa bawat lungkot at hinagpis sa mundo. 

Yosi, kamusta kana?

Ako ngayon ay malaya na sa'yo,

Namimiss kita, 

Pero hindi ako magbabalik sa'yo.

Share

Ngayon at noon

Last week nalipat ako ng opisina, dito me napunta sa Manager ng Department namin. Dati doon ako sa may Portable cabin, malapit sa emperno. Kasama ang mga operators at mga supervisors, emperno dahil mainit dun, soBRA at soPANTY. Isa sa work ko don ay kunin ang mga reading sheets ng planta, hanghinit sa labas kung alam you lang, sobrang nakakapawis ng singit at kuyukot, ang sarap sana maghanda ng manggang hilaw dahil may sawsawan tumutulo na.

Nung bata pa ako, hindi ako masyado naglalaro sa labas at hindi ako nakikihalobilo sa ibang bata, mahiyain ako at takot me sa kanila na tuksoin ako. Pero nung nasa high school na ako, natutunan ko na makipaglaro ng holen, goma-goma, teks at Chinese garter sa kanila, alam ko na kung paano maging bata. Ganito lang naman maging bata eh, simple lang, nun kapag may duyan na ginawa ang mga kalaro ko at hindi nila ako pinapahiram o pinapasakay, pinupuntahan ko sa gabi ang duyan tapos nilalagyan ko ng tae, ayy tinaTAEan ko pala, as in anlake pa ng tae, kinabukasan umiiyak na sila, karma nila ‘yon, madadamot eh diba?

Hindi ko alam kung ano ang work ko ngayon dito sa bagong puwesto ko, so far wala palang naipapagawa ang boss ko sa akin kundi mag-send ng FUCKS fax, lagi nalang FUCKS fax, puro nalang FUCKS fax, fucks fax ng fucks fax, fucks talaga!!! Natatamad na ako *yawn*. Nakakaantok, parang namimis ko tuloy dating puwesto ko, kahit medyo madami akong ginagawa at kahit parang nasa planetang mars lang me eh hindi naman ako nabobored ng ganito *yawn*.

Nung bata pa ako, mahiyain ako sa ibang tao. Kapag may bisita kami sa bahay, hindi ako lumalabas, hindi ko alam pero ‘pag nakakakita ako ng ibang tao nanlalamig ako sa hiya. Pero nung nasa high school na ako, lumalabas na ako ng kwarto, walang hiya na ako, at kapag may bisita ang mga pinsan kong babae, tapos mga lalake at alam kong manliligaw nila yon, naiinis ako. Mag-iingay na naman kasi sila sa harap ng telebisyon habang nanonood ng mga MTV ni Bryan Adams, narinig ko pa nga sabi ng isang lalake sa pinsan ko “Please forgive ang theme song natin ah, tapos ung dalawa daw Hevean” I was like, ewwwwww…ano yown?

Wala lang, inis lang ako sa kanila, hindi ako makapanood ng Cartoons, kakabwesit lang, sumasakit ang pantog ko sa kanila. Kaya kapag nadinig ko sa mga pinsan ko na “Oiiiii….si kuwan pupunta daw sila dito, (Insert sigaw ng babaeng nag-o-orgasm kinikilig)”, sasakit na naman pantog ko kaya tatakbo na ako sa ref namin at iihian ko ang Juice na nasa pitsel. Nakangisi naman ako habang sarap na sarap sila sa pag-inom ng Juices nila. Karma sa kanila ‘yon, nang-aagaw sila ng moment sa isang bata.

Mabait ang boss ko ngayon, pero nung nasa high school ako makulet na ako, sobra. Nun pa man ay gusto na ako ng boss ko na lumipat dito sa kanya dahil gusto daw nila ang work ko, mabilis. Halos lahat ng katarantadohan ay nagawa ko na nun bata pa ako. Wala naman ako probs sa mga ka-office mates ko doon sa dati eh, mababait sila sa akin kaso nga lang mga abuso, halos lahat pinapagawa nila sa akin kahit pesonal na work nila. Hindi ko alam kung bakit pagtungtong ko ng High school eh naging pilyo na ako, tulad ng nilalagyan ko ng bubble gum ang upuan ng classmate ko sa harapan, kakainin ang mga tinitinda nila pero may kasabwat ako don or  susulatan ko ang damit ng nasa harapan ko, kaya niyo un? Hindi niya ako maramdaman, hindi ko alam kung manhid yun o ninja lang ako. Nung una, nagdadalawang isip ako, kung tatanggapin ko ba na malipat dito o hindi, paano kasi may secretary nang Katutubo (Saudi) dito, alam kong priority nila un, baka kasi pagdating ng panahon magtanggalan sila, syempre ako ang expected na matatanggal pero who cares. Sa kakulitan ko noon, halos nasubokan ko na lahat ng bagsik ng mga guro, nandyan ung makurot sa singit, mapingot ang taenga, mabatokan ng Noli me tangere na libro, pagalitan sa harap ng buong klase dahil mali ang sagot ko sa tanong, “ang tanong nun ni ma’am ay bakit daw walang nabubuhay sa planetang Mars? Ang sinagot ko lang naman ay KANIN, nagulat ang lahat, nagkaroon ng kunting katahimikan sa loob ng klase dahil sa sagot ko, parang BOY PICK UP lang ng bubble gang, tapos un na niratrat na ako ni ma’am, first day of class pa yun, ayos sa pick up line.”

Gustohin ko man o hindi, wala na akong magagawa, lilipat at lilipat parin ako dito, syempre utos ng amo eh, utos ng nakakataas, masunorin ako, Pilipino eh. Kahit ganun naman ako, eh hindi ko naman pinapabayaan ang pag-aaral ko, pumapasa naman ako sa lahat ng subjects ko, kaya natutuwa din sa akin ang mga titsers ko, kahit daw makulet ako eh  may laman naman daw ang utak ko, ‘di daw tulad ng ibang makukulet kong klasmets, makulet na nga, hindi pa makapasa. Hindi ko alam kung ano ang magiging kapalaran ko ngayon dito sa bago kong puwesto.

Wait…ang labo na, ano nga ba ang kinukwento ko? aahh….Ngayon at noon.

Share

August 05, 2011: Lil Akoni II

Doc ang anak ko? 

Kamusta na po siya? 

Bakit hindi ko narinig na umiyak? 

Ayos lang ba kalagayan niya? 

Doc, bakit parang hindi gumagalaw kanina? 

-Sunod-sunod na tanong ko sa mid-wife nurse na nagdala sa anak ko sa loob ng Neonatal Intensive Care Unit (ata un). 

Dooocc.....!! 

Sigaw ko sa midwife, tiningnan lang niya ako tapos pumasok na agad sa room (snobbish?)

Malabo parin ang paningin ko dahil sa hindi mapigil na pagbuhos ng aking luha, dala ng pag-aalala ko sa aking asawa kanina, ngayon ay ang anak ko naman. Nasaksiyahan ko ang panganganak ng asawa ko, at buong buhay ko that time lang ako nakakita ng taong nakakaramdam ng ganun sakit. Hindi ko maipaliwanag ang nangyayari sa kanya, ang hitsura niya sa mga oras na 'yon dahil sa sobrang sakit na nararamdaman niya, pero kung ikukumpara ko talaga, higit pa sa tinu-torture, 5x. 

Dahil sa nasasaksihan kong nangyayari sa kanya, nakapagbitaw ako ng isang pangako na maaaring hindi ko matupad, nangako ako sa kanya na hindi na yon mauulit pa kahit kailan, hindi na siya kailanman makakaramdam ng ganun sakit at 'yon na ang huli, peksman.

************

Lagpas alas sais nun, nasa waiting area ako ng delivery/labor room, nasa loob na ang aking asawa, isisilang na niya si lil Akoni. Pinapakiramdam ko ang aking sarili, wala naman kakaiba maliban nalang sa paglaki pa lalo ng tiyan ko, hindi ako masyado kinakabahan, carry lang. Nakikipagkwentohan pa nga ako sa mga kaibigan ko, nakikitawa rin.

"Sino po ang watcher ni Mrs. Mc Rampat?" 

Sabi ng doctor na nakasuot ng parang toga, parang lab gown/lab coat/medical gown/what ever na sinusuot ng mga doctor. 

"Ako po, bakit po?" sagot ko, 

"Kailangan ka namin sa loob, ang asawa mo, nahihirapan...." sabi ng doctor. 

Takbo ako agad, lahat ng alam kong dasal ay sinasambit ko. Pinasuot nila ako ng lab gown/lab coat/medical gown/what ever nila at pinapasok. Malayo palang ako ay rinig ko na ang sigaw ng aking asawa, nanlamig ang buong katawan ko sabay tumulo na ang mga luha ko.

(Hindi ko kayang e-describe ang nangyayari sa isang babae kapag nanganganak. Huwag mo nang alamin, promise)

"9:06 pm..." 'yan lang ang tanging nakuha ko sa sinabi ng doctor.

"Lumabas na..." bulong ko sa aking asawa, sabay buhos na naman ng aking luha, at paulet-ulet parin ako nangangako sa kanya. Pero bakit ganun, wala akong narinig na iyak? Bakit ganun parang nagkagulo sila? Nakita kong tinakbo nila ang anak ko sa labas. 

"Puwedi kana lumabas, ayos na ang asawa mo" 

Sabi ng doctor sa akin at nakahinga ako ng maluwag, wait ang anak ko....

Nagpunas ako ng luha at lumabas...

Ibinalita ko sa mga kasama ko na ayos na siya, tinanong ko agad ang best friend ko kung ayos lang ang anak ko.

Nakita ko ang mid-wife, tinanong ko rin pero hindi na ako sinagot, pumasok nalang diretso sa NICU. Kinabahan ako, may hindi magandang nangyayari sa anak ko. 

"Buddy, ung anak ko, ayos lang ba?" Sa best friend ko nalang ako nagtanong kahit alam kong hindi rin niya alam, dahil sa mga oras na 'yun, gusto kong lang may magsabi sa akin kahit na sino na ayos lang ang anak ko. 

"Oo ayos lang, ayun hinuhugasan nila sa lababo?" sagot ng budz ko, "Ha?" natawa ako. 

"Ayun gumalaw na siya, ikaw na ikaw budz" sabi pa niya.

Mga almost an hour ata, lumabas na ung babae na tinatanong ko kanina...

"Sir, Okay na po 'yung anak niyo...nagka-(Hindi ko na matandaan ang tawag don sa nangyari sa kanya) siya." In short, natae ang baby sa loob ng tiyan ng nanay niya at nakain niya, ewwww.

Meconium stained and mild respiratory distress, yan daw ang diagnosis niya...LOL sabi ng asawa ko, ka-chat ko ngayon habang sinusulat ko ito. Kaya ang nangyari, kailangan niyang turukan ng mga gamot na anti-churva for one week. 

And in the end, naging maayos ang lahat at sana forever and ever and ever na. Ngayon araw, kasabay ng araw ng mga magigiting na guro ipinanganak ang babaeng babago sa akin, amin buhay.

sayang hindi nagana ang video namin habang nag-uusap...

Share

1, 2, 3, SMILE!!!

Obviously, message 'yan mula sa chat box ko, galing sa pinakasikat na SMILE sa buong blog sphere. Nung una, hindi ko alam kung ano ang sinasabi niya, kakarating ko lang kasi kaya wala me knows sa mga nangyayari sa mundo ng blogging, at nung pangalawa, lumaki ang butas ng ilong ko ng isang minuto sabay kinilig me dahil bumisita siya sa aking kaharian. 

Dahil sa wala akong ka-alam-alam sa sinasabi niya at dahil din sa isa akong prinsepe ng aking kaharian AKONILANDIYA, iniisip ko na baka may isang hari na may anak na prinsesang iyakin at kailangan mapangiti. At kung sino man makakagawa nun, silang dalawa ay magiging mag-asawa and lived happily  ever after divorce.

Pero kanina lang, binisita ko ang bahay niya. Mali pala ako, gusto lang niya maghasik ng SMILE sa sanlibutan. Nagustohan ko ang kanyang adhikain, dahil maganda ang mga premyo, hehehe. Kaya nagpasya akong subokan rin magbigay ng isang kowts na maaaring makaguhit ng simpleng SMILE sa mga makakabasa.

Ito na, FIRE!!!

"May pa-SMILE-SMILE ka pang nalalaman hayop ka, iuntog kita dyan eh..." -Akoni

Syempre, jowk lang yan. Pinalabas ko lang ang katarantadohan at kalokohan sa utak ko. Oo nga pala, pasensya na SMILE kung may kasamang blog ang enrty ko sa pakontes niyo. Hindi lang ako sanay na magposte ng maigsi sa kaharian ko, ayaw ko kasi ung parang FB stat lang, hehehe. At syempre, para may mababasa din na blog ang mga mambabasa ko, I am fair but I am firm, putcha.

Bago ko pa makalimutan na kowts pala ang sinalihan ko at hindi isang kwento, narito na ang entry ko, 1, 2, 3, FIRE!!!

"Mahirap ka man o mayaman, may kapangyarihan kang magpasaya ng tao na hindi gagastos, 1, 2, 3 SMILE!!"

Salamat sa mga may ginataan ginintuan SMILE na nagsponsor sa contest na ito:

Narito sila, 1, 2, 3, FIRE!!!

1. Field of Dreams (Hi!)

2. Alohagems on Squidoo (Hello!!)

3. ISP 101 (Kilala kita)

4. From the dungeon (lalo kana)

Share

Bagahe ng isang OFW

Sa loob ng NAIA terminal, nakatayo ako, hawak ang isang trolley bag na kulay pula, at pasan ang kulay pula din na bag pack. Kulay dugo, parang sumisimbolo sa akin na nagdurugo ang puso ko sa mga oras na ‘yun dahil sa daladala kong sangkatutak na kalungkotan. Tatlo ang dala kong bagahe, isang kulay pula na trolley bag, isang kulay pula na bagpack at isang nagdurugong damdamin dahil sa kalungkotan. Sa tatlong bagahe na dala ko, alam mo na kung alin ang pinakamabigat.

Habang nakatayo ako, huminga muna ako ng malalim saka tiningnan ang aking relo, lagpas alas 10 na ng umaga, mahigit dalawang oras pa bago ang aking flight. Nilakbay ng aking paningin ang loob ng paliparan, ang daming tao, karamihan ay aalis din tulad ko na may dala-dalang bagahe ng isang OFW, ang kalungkotan bag.

May mga nakapila sa kilohan ng bagahe, ung iba nakaupo lang na parang tanga, ung iba nasa isang sulok nagpupunas ng luha, ung iba may kausap sa telepono at umiiyak/tumatawa. Karamihan sa kanila ay aalis din papuntang ibang bansa para doon magtrabaho, pero gaano din kaya kabigat ang kanilang bagahe ng isang OFW?

Huminga ulet ako ng malalim, nag-ayos ng aking polo na kulay blue, nagpapahiwatid na naman ng kalungkotan “I am so blue…” pero hindi ako si Agua Bendita. Hinatak ko ang aking trolley bag at lumapit sa mga taong nakapila, nakipila narin ako. Dahil sa bagal ng pag-usad ng pila naisip ko tuloy ang aking pamilya, nalungkot ako lalo “Isang taon na naman ako mawawalay sa inyo” sa isip ko. Naramdaman ko lalong bumigat ang dala-dala kong kalungkotan, huminga ako ulet ng malalim, pero sa pagkakataon ‘yun hindi na nakuha sa pag-exhale at pag-inhale lang, lalo pang bumigat hangang sa naramdaman kong lumalabas na ang excess baggage kong kalungkotan sa aking mga mata.

Sinbilis ni FPJ sa pagbunot ng baril ang paghugot ko sa aking panyo, amang-panot-naman-oh!!! kulay blue rin ang aking panyo, kalungkotan ang pinapahiwatig ng aking polo at panyo. Nagpunas ako ng likido sa aking mga mata, sininghot ang sipon na kanina pang excited lumabas at dinilaan idiniin ang panyo sa aking mga mata, 100% cotton kasi, super absorber. “Excuse me sir” biglang dinig ko habang nakadiin parin ang panyo sa aking mata. Pagtanggal ko sa panyo, nakita kong nakatingin sa akin ang babae, nag-smile (landi-smile) ako sa kanya, binuhat ko ang aking trolley at nilagay sa kilohan nasa harap niya. 14.7 kilos, ang gaan, pero pakiramdam ko sobrang bigat ng dala ko, sobrang bigat ng bagahe ko.

“Wala ba kayong kilohan para sa kalungkotan?” tanong ko sa babae, nakakunot-noo tinitigan ako na parang nagtatanong, at parang pilit na kinukuha kung ano ang ibig kong sabihin. Kaya bago lumabas sa butas ng ilong niya at taenga niya ang kanyang utak, nagsalita ako. “Joke lang ‘yun, pero sana talaga may kilohan para sa dala namin bagahe na kalungkotan at sana may limit din ang madadala namin para tama lang ang hirap na mararamdaman namin sa ibang bansa”, natawa lang ung babae, nagkatitigan kami hanggang sa magdikit ang aming mga labi, hehehe, syempre dyok lang ‘yan.

End of part 1

“Sana may kilohan ng kalungkotan, para limitado din ang nadadala/baon namin lungkot sa ibang bansa.”

Akoni

Share